دایی همیشه دو تا کیسه شیر میخرید و برای منم آدامس خروس نشان، اون هم به شرط اینکه من هم کف پاهام تمیز باشه که هیچ وقت هم نبود.

مامان و بابا خیلی زودتر از اینکه خورشید بیدارشه سر کار رفته بودن.منم زود پای سفره ای میامدم که هنوز برای من باز مونده بود،بعد صبحونه به سمت حیاط دوییدم این قدر چابک بودم که از روی همه پلهای راهرو رو میپریدم.تو حیاط که اومدم اول اردکم رو از توی لونش بیرون آوردم.لونه ای که بابا و من یه صبح تا ظهر واسه ساختنش زحمت کشیدیم و همش هم به خاطر گربه های پشتبوممون بود که تو تاریکی شب نیان و...

تو حیاط که اومدم اول اردکم رو از توی لونش بیرون آوردم و بعد مامبزرگ از تو ایوون براش دونه میریخت البته دونه که نه، ته مونده ی برنج شام دیشب.

تو حیاط که اومدم اول اردکم رو از توی لونش بیرون آوردم بعد تو از تو حیاط خونتون داد زدی:

-علی علی علییییییییییییییییی

-هان؟

مثل هر روز پرسیدی:

-میای بازی؟

-آره

بعد اومدیم تو بن بست، بن بستی که خونه ما و شما تنها خونهاش بود.

من گفتم:

-بیا فوتبال بازی کنیم

تو مثل همیشه خندیدیو بی اعتنا رفتی تا دوستاتو صدا کنی تا بازم خاله بازی کنیم، تا بازم من تو نقش بابا باشمو تو تو نقش مامان و دوستاتم...

من یه موکت از خرپشته آوردم تا رو زمین پهن کنیم و یه زمین تنهایی، تو یه گونی عروسک آوردیو یه آسمون محبت.تو توی قابلمه کوچیکت آب ریختی تا آبگوشت درست کنی، من به بهونه اینکه برم سر کار از بن بست بیرون زدم، تو نگران شدی،من گفتم:

-میرم از اصغر آقا نوشمک بخرم

من رفتم دنبال بچه ها. همشون هنوز خواب بودن هنوز پی رویایی شیرین.

ولی من از رختخوابهای خیس بیدارشون کردم. رفتم از اصغر آقا دوتا توپ خریدم یکیشون ازبس تو آفتاب مونده بود کم باد بود و خریدشم برای لایی توپ نیاز.همش پنجاه تومن میشد از اصغر آقا برای تو و دوستات نوشمک خریدم آخه تو هیچ وقت نمیتونسی جلو دوستات تنها چیزی بخوری.همه پولم ته کشیده بود هنوز قلکی که حاجی بزرگ برام خریده بود خالی بود.

بدو بدو اومدم تو بن بست، تو گفتی:

-سلام از سر کار برگشتی؟

-آره

-امروز دوستام اومدن مهمونی.

بعد من صدام رو کلفت کردم:

-یعنی چی اینا مگه بیکارن که هر روز میان خونه ما

-شام چی خریدی؟

-مگه تو زن نیستی؟ تو باید شام درست کنی

بعد تو بغض کردی،منم تا اشکت در نیومده نوشمکهارو که زیر لباسم غایم کرده بودم بهت نشون دادم.با گونه های نیمه خیس خندیدی سمت دوستات رفتیو میگفتی:

-بچه ها شام یخمک داریم

من گفتم یخمک دوروست نیست باید بگی نوشمک.عصبانی شدی با دوستات از کنار من دور شدین. دیگه از جر و بحث هر روزمون سر این یخمک و نوشمک خسته شده بودی.

من حوصلم سر رفته بود میدونستم که حالا دیگه باید بچه ها سر برسن.

سکوت عروسکی بن بست دوم کوچه لسانی با سه فریاد شکست،بچه ها مثل مور و ملخ وارد بن بست شدن.یکی با توپ پلاستیکی یکی با پاره آجر یکی با بطری آب و...

غافلگیر شده بودی با دوستات جیغ میکشیدیت

-از بن بست ما برید بیرون ما زودتر اومدیم اصلا برید دمه خونتون بازی کنید.بعد من گفتم:

-باشه پس دوستای تو هم باید برن دمه خونشون بازی کنن.

اینبار بغض چشات سوراخ شد گونه هات خیس شده بودن میخواستی بری مامانت رو صدا کنی.

نذاشتم،دستات رو محکم گرفته بودم.گفتی:

-علی،خیلی بدی

-خودت بدی

-ببین اگه حسابت رو نرسیدم

-برس ببینم،هیچکاری نمیتونی بکونی تازشم دخترا موشن مثل خرگوشن، پسرا شیرن مثل شمشیرن

-نخیرم،پسرا بادکنکن دست بزنی میترکن

-اگه اینطوریه دخترا پنیرن دست بزنی میمیرن

-برو بابا

-خودت برو بابا

-ولم کن دیوونه،مامان........

اون روز چه چنگهایی که رو صورتم نکشیدیو منم چه موهایی که از سرت نکندم.

کوچه خلوت شده بود تو رفتی خونتون و دوستاتم با خودت بردی.ما هم با آجرها اندازه دروازه هارو مشخص کردیم پشت دروازه ما در خونه شما بود و پشت دروازه اونا در خونه ما.

-آماده، توپ باید سه بار زمین بخوره.

-باشه توپ رو بنداز که ظهر شد

من خدا خدا میکردم که نه ما گل بزنیم نه اونا...اگه توپ به در خونه شما میخورد مامانت میامد و وسط بازی ما یه ملحفه رو زمین پهن میکرد و شروع میکرد به سبزی پاک کردن.بر عکس اگه توپ به در خونه ما میخورد اون موقع بود که مامبزرگ اول از تو آیفون بگه که:

-برید اینجا بازی نکنید پدر سوخته ها در خونه رو از جا کندین علی بیا بالا به مامانت زنگ میزنما...

و اگر هم به بازیمون ادامه میدادیم،مثل اون روز که مامبزرگی با شلنگ آب اومد تو کوچه و شروع کرد به خیس کردن ما بازیمون بهم میخورد.

از تو پنجره اتاقت به من که مثل موش آب کشیده لبه حوض تو حیاط نشسته بودم نگاه میکردی،میخندیدی،شکلکهای عجیب و غریبی  در میاوردی.

اومدم برم تو خونه، مامبزرگ گفت:

-با این لباسهای خیس کجا میای؟

-گرسنمه

-غذا آماده نیست هنوز،بیا این پول رو بگیر برو از اصغر آقا یه کیسه نمک بگیر تا برگردی غذا حاضر شده

-نه، خستم

-برو بخر بقیشم واسه خودت

-باشه

وقتی از بقالی بیرون اومدم از کنار پیاده روهای خسته تا خونه قدم میزدم،صدای اذان مسجدی که هیچ وقت نفهمیدم کجاست! و صدای هق هق بچه ای که نخ بادبادکش از دستش رها شده بود و صدای نفسهای عشقی کهنه که هنوز تو قلبم نفس میکشه.

به خونه که رسیدم بوی استمبولی مامبزرگ و اردکی که بابا از تو کوچه برام پیدا کرده بود راز محبت یه خونه بودن رازی که هنوز کسی نمیشناستش.

تو فکر رفته بودم از همون بچگی تو فکر این بودم که خیلی تنهام،هنوزم تنهام.تو هم بودی،هنوز هم هستی با اینکه نیستی، میشنیدی اما امروز نمیشنوی، میکشتی اما امروز میخندی، میبردی چیزی رو به اندازه قلکی که حاجی بزرگ برام خریده بود اما امروز میبری چیزی رو به اندازه یه دل که خدا بهم داده بود.

خیلی دور بودی نزدیک تر از امروز که نیستی...بی تو هرشب من میموندم و صفحه های سفید یه دفتر نقاشی و خط خطی های بچگونه،بغض کفتر دم سیاه قالی اتاقم و حس دلسردی بارون تو شبای تابستون و بازی رو نردهای ایوون.حالا امشب بی تو من موندم و خطهای سفید یه دفتر و حرفهای عاشقونه و جای خالی کبوتر دم سیاه قالی که یه روز از بی غفلتیم از پنجره اتاق فرار کرد و حس دلگرمی برف تو شبای خزون و بدنی دست و پا شکسته از بازی رو نردههای ایوون.

به خونه که رسیدم بوی استمبولی مامبزرگ و اردکی که بابا از تو کوچه برام پیدا کرده بود راز محبت یه خونه بودن رازی که هنوز کسی نمیشناستش.در زدم کسی درو باز نمی کرد از روی دیوار تو رفتم کیسه نمک رو گم کرده بودماردکم تو حیاط نبود.فکر کرم که صبحه ، اومدم که اول اردکم رو از تو لونش بیرون بیارم تا دوباره مامبزرگ از تو ایوون براش دونه بریزه البته دونه که نه ته برنج شام دیشب.اما نه اردکی بود نه کسی به عزیزی مامبزرگ.در راهرو رو باز کردم تو رفتم.چندتا لامپ شکسته،نه مامبزرگ بود نه دایی نه ایوون بود نه قالی من،اما هنوز ته سیگارهای دایی تو جاسیگاری تازه بود خواستم دنبال مامان و بابا بگردم اما مثل اینکه اونا قبل از اینکه خورشید بیدار بشه رفته بودن سرکار.خواستم دنبال خودم بگردم دیدم هنوز یه تشک خیس روی زمینه و من...

خواستم برگردم که چشمام به قاب عکسهای شکسته رو دیوار افتاد.داشتم به عکسهای خاموش انسانهایی نگاه میکردم که به اندازه ی یه دیدار سبز بودن که فهمیدم الان کسی باید به اندازه تو منو صدا کنه.اومدم تو حیاط بجز صدای سقوط برگهای پاییزی پیچ صدایی نمیامد.پیش خودم گفم حتما باید از پلهای راهرو میپریدم و اردکم رو از لونش بیرون میاوردم تا تو منو صدا کنی.برگشتم اومدم از روی پلهای راهرو بپرم که زمین خوردم زانوم بدجوری ضرب دیده بود.لنگ لنگون اومدم تو حیاطاردکم تو جاش نبود احساس کردم این رو قبلا هم فهمیده بودم.فریاد زدم صدات کردم اما صدایی نمییومد.اومدم دم در خونتون مثل همیشه زنگ درتون خراب بود با مشت به در کوبیدم.در باز شد یا اینکه باز بود.نمیتونستم تو برم.برگشتم تو حیط از گرما و تب خیس عرق شده بودم

از تو پنجره اتاقت به من که مثل موش آب کشیده لبه حوض تو حیاط نشسته بودم نگاه میکردی،میخندیدی،شکلکهای عجیب و غریبی در میاوردی.

اومدم برم تو خونه، مامبزرگ گفت:

-با این لباسهای خیس کجا میای؟

-گرسنمه

-غذا آماده نیست هنوز،بیا این پول رو بگیر برو از اصغر آقا یه کیسه نمک بگیر تا برگردی غذا حاضر شده

-نه، خستم

-برو بخر بقیشم واسه خودت

-مامبزرگ داشتیم، من که دیگه بزرگ شدم

-باشه واسه من تو همون علی فسقلییی

تو راه بقالی اصغر آقا بودم تو کوچه لسانی انگاری همه خونه ها رو خراب کردن و از نو ساختن راهی نبود تموم راه به تو فکر میکردم، به روزهایی که منو تو بودیمو بن بست و همسایگیو بغض و عشق و نفرت و پاکی و اشک و...

سر بن بست سوم...

سر بن بست سوم خیلی عجیبه این تویی؟

سر بن بست سوم،حالا منو تو هستیم و شرم قشنگ یه سلام.

-سلام

-سلام

-......

بگذریم من که اینقدر چرتو پرت نمیگفتم،اون هم حالا که بعد یه ماه و اندی خدمت خانوم بهار رسیدم.بذار با این گلاب قمصر کاشون یه دستی رو این سنگت بکشم،آخ آخ نیگا کن ببین خانومی رنگ سنگتم داره میرها باید واست دست بکار بشم و تو این ماه عوضش کنم.آخه این زیر خانوم بهار خوابیده همونی که هیچ وقت از نرسیدن بهش حسرت نمیخورم همونی که هنوز عشق و امیدمه همونی که هنوز منتظرشم تا برگرده همونی که خواست و خواستم باهاش بپرم و باهم بمیریم ولی معلوم نشد کی بالهام رو ازم گرفت و نذاشت باهاش بپرم و... ((به پست به کدامین گناه خاکت کنم مراجعه کنید))

این بهشت زهرا  هم چه مورچه های گنده ای داره مشاالله اندازه فیلن.

دلم گرفته خانومی قلبم پیر و شکستس به خدا...به خدا شرمندتم.دیدم، از وقتی که اومدم بالای سرت چقدر ناراحتی.نذاشتن وگرنه خودت میدونی که هر سال سالتحویل من هیچ جایی رو جز اینجا ندارم بیام.همش تقصیر میثاق و ساناز داماد و دختر عاطفه بود،اونها چون اولین سال تحویلشون بعد ازدواجشون بود و کسی رو به جز من نداشتن به من بدبخت گیر دادن که دایی علی سال تحویل حتما باید بیای پیش ما. منم هیچجوری نتونستم منصرفشون کنم...جوونای خوبین الهی مثل من و تو که نه بیشتر از ما خوشبخت بشن.

نمیگم ما خوشبخت نبودیم البته گفتن این هم خیلی مسخرس که ما خوشبخت نبودیم آخه ما که تا حالا باهم نبودم ولی...ولی من میدونم قلبامون باهم بود...نه؟؟؟ خب حداقل قلب من دنبال قلبتو بود و به خاطر قلب تو میزد اگرچه قلب تو باهاش نبود. حالا هم نمیدونم واسه چیو واسه کی داره میزنه والله شاهده که جوابش کردم بهش گفتم که دیگه نیاز نیست واسه کسی بزنی حتی واسه خودم.گفتم بهش بگم که فردا قیامت یقه منو نگیره که چرا توی این مدت عمری که کردی فلان کارو کردی فلان کارو نکردی؟!

این قلب واسه تو میتپید اما حالا که نیستی عقربه پیرو شکسته ساعت عمرم که لنگ میزنه و کار میکنه تو تعجب اینه که باطری کهنه و زخم خوردش واسه چی هنوز داره تالاب تالاب میکنه؟!یکی نیست بیاد این قلب از جاش بکنه و بندازه دور، فقط باید قبلش خاطراتشو بهم پس بده ها.

تو نیستی چرا من هنوز زنده ام گهگاه به تقویم نگاه میکنم هنوز یک روز تا رسیدن باقیست.هنوز می اندیشم به این اقبال الهی که چرا هنوز میتوانم دوستت بدارم.هنوز تو نیستی و من باز هم به صفحه آخر دفترحرفهایت نگاه میکنم((و آن وقت که از من دور ماندی، چشمانت را بیش از بیش باز کن و فراتر از آنچه میتوانی، گاهی به آسمان نگاه کن، فردا آسمان از آن توست))اشکهاییم را پاک میکنم به آسمان مینگرم در میان هاله ی ابرها تو هستی و پرستوها و من و من دور از تو همین نزدیکی همین نزدیکی تو میگریم از اینکه تو نیستیو چرا من هنوز زنده ام و تو اشکهایم را با باد پاک میکنی با امیدی دیگر یا دروغی دیگر میگویی: ((ما دوباره زنده خواهیم بود و  تو نیاید بمیری زیرا قبل از آن دوباره زنده خواهی شد)) و من را به ماندن امیدوار میکنی یا میمیرانیم از حسرت دوریها...

تو بودیو منو قصه بی پایان نارنج و ترنج و...تنبیه گم شدن زنبیل قرمزه اکرم خانوم...

تو بودیو منو روزهای عیددیدنیو عیدیو و مغازه اسباب بازی فروشی سر میدونو...تفنگ سبزه و عروسک چینیه که آخرسر نوه شمسی خانوم از لب ایوون شیکوندتش!!!

من بودمو بغض نگاهت، وقتی میشنیدی ((پسرا شیرن مثل شمشیرن     دخترا موشن مثل خرگوشن)) بعدشم تو میگفتی: نخیرم ((پسرا پنیرن دست بزنی میمیرن))... اون روز یادمه که چه چنگهایی که رو صورتم نکشیدیو منم چه موهایی که ازت نکندم!

منو تو بودیمو کوچه و همسایگیو شمشادو درخت انجیر عزیزجونو...

حالا منو تو هستیمو شرم قشنگ یه سلام.