مرد زن، زن مرد.خواب بیدار و بیدار خواب. هر کس که می تابد بر تو تظاهر می کند، نیرنگ.

دوستت اندیشه اش ناب است!، فکر فکر زدن چند چیز دختر معصوم مردم دارد و شبها خوابش نمی برد و شب خوابش را.

آن یکی هزاران هزار دختر دوست دختر دارد اما پول قبض تلفن هیچ،

پدرت می خواهد گامهای بلند بردارد از پشت کوهی که آمده و رشته پلی که می رود.

مادرت دنیایش سیر کردن شکم های سیر گناهکاران است!

خواهرت شیش من برایت پرونده می آورد که تو نا آلوده ای، شب بالش زیر سرت غصبی است و...

یا که خوب برایت میریزد آبرو که خوبتر آب درون، خون.

کاسه کاسه از پشت بام کجا شر شر باران میگیرد، حموم، همون...

و تو مثل غازمردگانی که همتا دارد و هم چروک:

گاهی میخواهی ببری بند نافت را زدنیا

گاهی میخواهی ببری بند نافت را زدنیا نونهال دست به چاقو شده؟ کش خشتکت را هنوز من میکشم برایت بالا که فقط این را می گوید در طلب مرگ شاید به تو خدا.

قصه ات طولانی است و پست و هموار، رشته کوه بی گرز، البرز

خانه ات هیچ، اتاقت را برای چه که کردی خاموش؟

که اوست می آید از بالای سرت شاید می پاید از تو هرکه را که گفته بودی و ندیده ایم به جز دوبار که هر شب شبی سه روز رو به روی عکس هرسرش که می خوابی ام  و می خوابیدندندوسان ببخشید خوابیدندندوشان دوشان دو شانه که به هم نمیرسند از هم باری ای که موهایت میدهد بشان!

روی سینه ات نخوابیده ببین و مثل هرشب بکن بکن بکن هزارتار آرزویی را که سبز شده زجان برای زنجانت ای مسافر لکیشن ندارنده ی رنده شده اما زنده مانده ی زندگیه...........................

نیست هیچکس تو را بگوید برای چه؟که؟ مینویسی وقتی خودت به خود میگویی حرفهایت برایم خام است و هضم نمی شود مگر ((به ظاهر)) دو ماه بگذرد که دو ماه گذشت و رفت و من نمی دانم چرا هنوز جای نظر برای آنکه قول داده بودم ام خالی است و بس

یا که

حرفهایت برایم خام است و هضم نمی شود مگر ((به ظاهر)) دو ماه بگذرد که دو ماه گذشت و رفت و فقط نوشت که همیشه داری غلط املایی ((دیکته صحیح می کنی یا...؟شاید به خاطر همین است چیزی هضم نمی شود!))...که هیچ شیره نوشت، شیره مالیدت که از شیر مادرت برایت گواراتر است و بس

پس بهتر است جای خالی نظر نباشد ات چون که تو را چهارده پانزده سال پیش از شیر گرفتند ات که خورده نشوی زغصه ها و...

اینک اینکه می رسی به آخرت که خاک برسرت و نه اصلا تمام خاک عالم بر سرت و توسرت که همسرت همپایت همدستت همقلبت تو را گفت نوشتنت علی قلی منع بود بر من که هیچ چیز حرفهایت از برای فهم نیست برای من...

اما تو که خری و پری، دوباره نوشتی اش که من مری...

تو را باز نخواندتت و سهم هر روزت از حرفهایت همین که هضم نمی شود و...

اما تو که بازهم خری و پری، سه باره نوشتی اش که من حقیقتا مری...

تو را باز نخوانده بودتت که هیچ، رفته بود برای حرفهای غریبه ای که خدایش مردمان روی زمین شده اند دعا کند و جارزنی که به حال این حال پریده و شما و ما خدا دانسته دعا کنید که همسرم همپایم همدستم و همقلبم گناهکار است و بی دین، که نگفتمش به عبادتگاه ما بیایدش...

(( خدا تو را چه شد که این خلقشدگان که نام نهادیاشان انسان که ارشد بودند و هستند نسبت به هر مخلوقگان تو را دور دیدند و پرسیدندت که "از اینجا که من ایستادم چقد تا آسمون راه؟"

انگار هم کورند، هم کر رو به رویشان ایستاده ای تو را از آسمان می خواهند!

چرا به جز تو ز هر مفت خوری که گفته باشی و تفاوت هم می کند که...شفا می خواهند؟ نه اینها صفا می خواهند.....

مردی شفا می خواست تمامش را مصلوب فولاد پنجره رضا کرده بود،

مردی شفا می خواست برای بازار گرمی زبانش را مجلا کرده بود.

نه ببخشید، مردی صفا می خواست برای بازار گرمی زبانش را... ))

اما تو که بازهم خری و پری، چهار باره نوشتی اش که من حقیقتا مری...

تو را باز نخوانده بودتت که هیچ، رفته بود برای حرفهای غریبه ای که خدایش مردمان روی زمین شده اند دعا کند و جارزنی که به حال این حال پریده و شما و ما خدا دانسته دعا کنید که همسرم همپایم همدستم و همقلبم گناهکار است و بی دین، که نگفتمش به عبادتگاه ما بیایدش...

و این بود قصه یا غصه اینکه تظاهر کنندگان فاحشگی که حکم همشیرگی از خواهر و برادر بر می دارند، جای توبه از زمین و زمان خواهان شفا شدند برای زنده ماندن نوزادی که پدرش از مغفولین است و خودش می داند ماندن یا رفتنش وابسته به خدا است، نه دعاهای آلوده.

و این شد که تو را خاک سر بریده کنم خودم، که هیچ شده مانده ای و چاله ای که از برای خودت زیر گوشه دلت دوباره حفر می کنی تو ای خاک دمیده برای...

((برای خودم نوشته بودم و خدا و مرد خاکستری

آی مرد خاکستری، مشکی ات زاغ، سفیدت بی رنگ، سرد صورتی صورتی، اولی فیس دومی پینککی!))