سرزمین گناهکاران

برای خودم (و تو خدا)

sinnersland — Fri, 16 Oct 2009 06:27:17 GMT

مرد زن، زن مرد.خواب بیدار و بیدار خواب. هر کس که می تابد بر تو تظاهر می کند، نیرنگ.

دوستت اندیشه اش ناب است!، فکر فکر زدن چند چیز دختر معصوم مردم دارد و شبها خوابش نمی برد و شب خوابش را.

آن یکی هزاران هزار دختر دوست دختر دارد اما پول قبض تلفن هیچ،

پدرت می خواهد گامهای بلند بردارد از پشت کوهی که آمده و رشته پلی که می رود.

مادرت دنیایش سیر کردن شکم های سیر گناهکاران است!

خواهرت شیش من برایت پرونده می آورد که تو نا آلوده ای، شب بالش زیر سرت غصبی است و...

یا که خوب برایت میریزد آبرو که خوبتر آب درون، خون.

کاسه کاسه از پشت بام کجا شر شر باران میگیرد، حموم، همون...

و تو مثل غازمردگانی که همتا دارد و هم چروک:

گاهی میخواهی ببری بند نافت را زدنیا

گاهی میخواهی ببری بند نافت را زدنیا نونهال دست به چاقو شده؟ کش خشتکت را هنوز من میکشم برایت بالا که فقط این را می گوید در طلب مرگ شاید به تو خدا.

قصه ات طولانی است و پست و هموار، رشته کوه بی گرز، البرز

خانه ات هیچ، اتاقت را برای چه که کردی خاموش؟

که اوست می آید از بالای سرت شاید می پاید از تو هرکه را که گفته بودی و ندیده ایم به جز دوبار که هر شب شبی سه روز رو به روی عکس هرسرش که می خوابی ام و می خوابیدندندوسان ببخشید خوابیدندندوشان دوشان دو شانه که به هم نمیرسند از هم باری ای که موهایت میدهد بشان!

روی سینه ات نخوابیده ببین و مثل هرشب بکن بکن بکن هزارتار آرزویی را که سبز شده زجان برای زنجانت ای مسافر لکیشن ندارنده ی رنده شده اما زنده مانده ی زندگیه...........................

نیست هیچکس تو را بگوید برای چه؟که؟ مینویسی وقتی خودت به خود میگویی حرفهایت برایم خام است و هضم نمی شود مگر ((به ظاهر)) دو ماه بگذرد که دو ماه گذشت و رفت و من نمی دانم چرا هنوز جای نظر برای آنکه قول داده بودم ام خالی است و بس

یا که

حرفهایت برایم خام است و هضم نمی شود مگر ((به ظاهر)) دو ماه بگذرد که دو ماه گذشت و رفت و فقط نوشت که همیشه داری غلط املایی ((دیکته صحیح می کنی یا...؟شاید به خاطر همین است چیزی هضم نمی شود!))...که هیچ شیره نوشت، شیره مالیدت که از شیر مادرت برایت گواراتر است و بس

پس بهتر است جای خالی نظر نباشد ات چون که تو را چهارده پانزده سال پیش از شیر گرفتند ات که خورده نشوی زغصه ها و...

اینک اینکه می رسی به آخرت که خاک برسرت و نه اصلا تمام خاک عالم بر سرت و توسرت که همسرت همپایت همدستت همقلبت تو را گفت نوشتنت علی قلی منع بود بر من که هیچ چیز حرفهایت از برای فهم نیست برای من...

اما تو که خری و پری، دوباره نوشتی اش که من مری...

تو را باز نخواندتت و سهم هر روزت از حرفهایت همین که هضم نمی شود و...

اما تو که بازهم خری و پری، سه باره نوشتی اش که من حقیقتا مری...

تو را باز نخوانده بودتت که هیچ، رفته بود برای حرفهای غریبه ای که خدایش مردمان روی زمین شده اند دعا کند و جارزنی که به حال این حال پریده و شما و ما خدا دانسته دعا کنید که همسرم همپایم همدستم و همقلبم گناهکار است و بی دین، که نگفتمش به عبادتگاه ما بیایدش...

(( خدا تو را چه شد که این خلقشدگان که نام نهادیاشان انسان که ارشد بودند و هستند نسبت به هر مخلوقگان تو را دور دیدند و پرسیدندت که "از اینجا که من ایستادم چقد تا آسمون راه؟"

انگار هم کورند، هم کر رو به رویشان ایستاده ای تو را از آسمان می خواهند!

چرا به جز تو ز هر مفت خوری که گفته باشی و تفاوت هم می کند که...شفا می خواهند؟ نه اینها صفا می خواهند.....

مردی شفا می خواست تمامش را مصلوب فولاد پنجره رضا کرده بود،

مردی شفا می خواست برای بازار گرمی زبانش را مجلا کرده بود.

نه ببخشید، مردی صفا می خواست برای بازار گرمی زبانش را... ))

اما تو که بازهم خری و پری، چهار باره نوشتی اش که من حقیقتا مری...

و این بود قصه یا غصه اینکه تظاهر کنندگان فاحشگی که حکم همشیرگی از خواهر و برادر بر می دارند، جای توبه از زمین و زمان خواهان شفا شدند برای زنده ماندن نوزادی که پدرش از مغفولین است و خودش می داند ماندن یا رفتنش وابسته به خدا است، نه دعاهای آلوده.

و این شد که تو را خاک سر بریده کنم خودم، که هیچ شده مانده ای و چاله ای که از برای خودت زیر گوشه دلت دوباره حفر می کنی تو ای خاک دمیده برای...

((برای خودم نوشته بودم و خدا و مرد خاکستری

آی مرد خاکستری، مشکی ات زاغ، سفیدت بی رنگ، سرد صورتی صورتی، اولی فیس دومی پینککی!))

من اگر برای تو

sinnersland — Sun, 04 Oct 2009 22:42:18 GMT

گرم و خاموش تابستان روشن!

آسمان صاف کبود، گنبد کبود، یکی نبود یکی بود، صورت کبود!

مرد خاکستری، مشکی اش تار، سفیدش خام مایل به صورتی

کاهگلی دیوار آنجا که قاب عکس من کوبیده یا کنده ای اما کنده ای که من نقش تو بر آن خراشیده ام، آهنین.

می رود دور____________________!ساعت اش کو؟

مرد خاکستری، مشکی اش تار، کمانچه، سفیدش کمرنگ تر از صورتی.

رخت پیکار، حسن دیدتر، کفترش سار، بطری اش لب پریده زاغ بیمار!

تابستان شب بود وقتی تو را باردار بود.یازده ماه داشتی! سی روز دیگر به خاطر من صبر کن یکساله بیا...

بهارها هم رنگ کود بود برای باغچه....، خودت می گفتی!

روزهای اول آشنایی، باغچه خاکستری! همانجا که توپ بچه های پشت دیوار سوت می شد!

بنفشه که می کاشتی، دستانت خاکی می شد کم رنگ دریا! اما نگاهت برای سیراب کردن یه باغچه کافی بود.

باغچه خاکستری.خودم این اسم را برایش انتخاب کردم ((اینجوری نگام نکن)).مقصر کسی بود که میله های بالکن را طوسی رنگ کرد و مجرم پاهایی که سطل رنگ را ندید و راهی باغچه! اما نه شاید نه اصلا تقصیر تو نبود این من بودم که از تو جا ماندم مثل مریم هفت ساله که فراموش می کرد مداد طوسی رنگ جعبه مداد رنگی هایش را هر روز به مدرسه ببرد تا روزی که با خانواده اش نقل مکان کردند به یک خانه تازه تر که جای باغچه زاغچه هم نداشت.آن روز عصر وقتی دیگر تابستان شده بود و.... دلش هوای نقاشی کرد جعبه مداد رنگی هایش را از کیف اش در آورد، مداد رنگی ها یا تمام شده بودند یا شکسته، سبز قرمز آبی... به یاد طوسی افتاد اما طوسی نبود، مداد هیچوقت نبوده نبود و نبودش به خاطر وجودش حس می شد.خندید و گفت: آخ طوسی کجایی تو؟ دیدی آخرسر خودتو جاگذاشتی تو اون خونمو...............!واقعا مسئله این بود شاید، طوسی فراموش شده جا مانده بود و وقتی بود از نبودها یا بودنیهای نابود شدنی ماندنی تر بود به خاطر همین هم نبودش و جای خالی اش حس می شد، آن هم مثل همیشه دیر! پس شاید هم تقصیر من بود که جا ماندم اما بازهم نه، این حق جا گذاشته شده ای نیست که هنوز هم...

اما قصه فقط نبود همین، چون کسی نبود که دلش بسوزد، چون او کسی نبود که بتواند نبود یک حضور، نیاز را بفهمد.

مریم هشت ساله شد.مداد هاش ب ای را در جعبه مداد رنگی هایش جایگزین طوسی کرد، به همین سادگی فیلمی از رضا میر کریمی...و حقیقتا به همین سادگی بود! او حالا بیست و چند سال دارد.

فراموش شدم، مثل آن مداد طوسی که فراموش شد و زیر آوار خانه ای که برای یک برج کوبیده می شد، نابود.

دل ات سوخت فقط یک هفته از اینکه از تو جا ماندم!!! اما بعد از من...

فقط نمی دانم کی وقت نابودی مرد خاکستری می رسد از راه!؟

مریم بیست و چند ساله شد.مرد لعاب دیده ای را در جعبه قلب رنگی هایش جایگزین خاکستری کرد، به همین سادگی فیلمی از رضا میر کریمی...و حقیقتا به همین سادگی بود! او حالا بیست و چند سال دارد، مثل تو و آنکه کنارت خوابیده.

حرفهایی گفته بودی نوشته، سرنوشته اینکه دلبرت کسی دیگر است!

گمان کردم و دارم گمان که من را از دست داده ای یا که خودت را...

خودت را از دست داده ای،

شاید برای دیگرت، بی تردید عبور می کنی

یا شاید من اگر برای تو!

از پشت پنجره شب بی خوابی ناله ای می آید از باد

از پشت پنجره من بوی دود چهلگار...

((حتی بعد از من، بعد از پاییز، روزی که من در این خانه نیستم، وقتی از پشت پنجره خانه دوم بن بست امیر می گذری، زیر بارش حرف برف از در یا حتی پنجره برای روحی که هست و می ماند بیدار به دار در بزن، سر بزن، دردسر...پا بزن، درد سرپا...مرده خواب برده اش تمام فصلهای سال، بیدار نمی شود!))

بیستو شیشه شیشه هشتاد و هشت

sinnersland — Wed, 16 Sep 2009 23:05:18 GMT

بوی غم نم می آید اما اینکه باران می آید یا پاییز...نمی دانم!

بعد از پنج سال و نیم حالا یک روز همسرت هم پایت هم دستت هم قلبت آمده کنارت دراز کشیده یا کوتاه تا شاید فقط نگوید تمام دار و ندار او و تو تویی و او!

((چون که شهریوریسم پایانی از خردادگریست بی شک امتداد ماه های تجدیدگری در استعمارگریست!))

پنج سال و نیم فرو ریختن برایم کافیست، سقف کاذب هم به وقت غم شکستنیست!

اینکه نه نمیتوانم، حرف بچه ی فراری از سوزن دکترست و جالب اینجاست که من هنوز بچه ام!

نه اما بچه ها دنیای خاک پاک دارتد و من هوای بی زنی! ندارمت که بچه ام، که میخواهمت لحظه لحظه برتری و صبحهای زود بربری برای بعد وقت قطع قحطی خواب های زمستانی تگرگکی و سنگکی و خاش خاشی برای خراب حنجره چاووشی و خش خشی که دوست دارم اش که نه مریم تو را دوست دارم ات فقط خدا.

مردی شنل چنس می زند این وقت شب بعد حمام بی وقفه هم باز دستان نا امیدیش را به روی صورتش ماله می کشد.پنج سال و نیم قافلی ز هر مفت خوری که گغته ای یا نگفته باشی ام تفاوتی نمی کند!

فرق یک گلو غصه خورده با شبهای سرد و مرده دلم جدا خدا

اینکه من می شوم خودم،

اینکه می توانمت بخوانمت ببینیم که من هنوز پیری ام را به روی سقف آرزو کشم که شایدم خواهم از تو بلکه منع کنی عجل بیایتم خدا جدا!

دلهره

sinnersland — Thu, 20 Aug 2009 07:19:18 GMT

هر وقت و ناوقت که چشمانم به آسمان می رسيد، (( وقتی به بی انتهايی نگاه می کردم که روزی به آن خواهم رسيد.)) آهی می کشيدم از ته دل خروارها مدفون تر و فکر می کردم که با نا اميدی ها شايد بازهم اميدی باشد به اينکه روزی بر می گردی و...، وقتی اميد را کشته بوديم!

اما نه

هیولای پشت بوم ها

sinnersland — Tue, 30 Jun 2009 11:37:18 GMT

من تنها موندم با هيولای پشت بوم ها...وقتي به سمت راه پله پشت بوم مي رفتم با يه شمشير پلاستيکی، از پنجره خرپشته نور ماه سرکشی می کرد و يه عمر تاريکی و ترس و خيال...

ساعت دو بعد از نصف شب بود و هيولای پشت بوم ها تاخير داشت و هنوز نيومده بود...

هيشکی حرفهام رو باور نمی کرد ، اون اولا وقتی بهت می گفتم که هيولای پشت بوم ها واقعا وجود داره ، باور می کردی و بعدشم سريع عروسکهاتو جمع می کردی و از ترس می رفتی خونتون.بازم من می موندم و موکت سبز پهن تو بن بست دوم...

اما از اون روز به بعد ديگه فقط به خوابهام می خنديدی ، می گفتم اين گربه سياهه که هر روز از رو ديوار خونه ما و شما رد ميشه با هيولای پشت بوم ها هم دسته!!! مگه به حرفهام گوش می دادی؟ از وقتی مامانت بهت گفته بود که حرفام همشون دروغه فقط به خاطر چيزی که مجبورت می کرد ، می آمدی و به چرندياتم گوش می کردی و...

روزها ميگذشتن و اسباب بازی ها هرشب غيب می شدن...تو هر روز بيشتر از ديروز از حرفهای من خسته می شدی تا روزی که بهم گفتی چرا نميری به جنگ هيولای پشت بوم ها تا شکتش بدی، تا ديگه اسباب بازيهات رو هر شب که خوابی نياد و ندوزده؟

نمی خواستم بگم که می ترسم ، بهت گفتم هيولای پوشت بوم ها فقط شبها مياد و اسباب بازيهام رو می خوره و...!

گفتی خب شب برو به جنگش که...گفتم آخه شبها که خوابيم! همه جا تاريکه...

چيزی نگفتی و فقط...

و فقط رفتی.

من تنها موندم با هيولای پشت بوم ها...وقتی به سمت راه پله پشت بوم می رفتم با يه شمشير پلاستيکی

، از پنجره خرپشته نور ماه سرکشی می کرد و يه عمر تاريکی و ترس و خيال...

ساعت دو بعد از نصف شب بود و هيولای پشت بوم ها تاخير داشت و هنوز نيومده بود...

اما وقتی رسيد،

گفت اين همون جاست که هيولای پشت بوم ها زندگي می کرد؟

گفتم آره، همين جاست.

وقتی در خرپشته رو باز کرد: من تنها مونده بودم منتظر هيولای پشت بوم ها، بی خبر از اينکه کارتنهای اسباب بازی خاک آلود مونده بود و يه هيولا خاطره!

خنديد و بهم گفت می دونستم هميشه هيولای پشت بوم ها وجود داره اما خب...

گفتم پس چرا به حرفهای مامانت گوش می کردی؟

بازم خنديد و گفت چون بچه بودم!

منم خنديدم و گفتم چون بچه بودی بايد هيولای پشت بوم ها می شدی و اسباب بازيهای منو...؟

حیات سرد

sinnersland — Wed, 24 Jun 2009 13:10:18 GMT

از نوع در زدنش معلوم بود...

به شدت برف می بارید یا نه شدت به برف می بالید.

در را باز کردم تو که آمد چادر سیاه سفید شده اش را بی هوا پرت کرد روی بخاری.

- چایی یا...برای خوردن هست؟

من هم که همیشه بساط چای های جوشیده ام براه...

همه چیز برای گفتن ناگفته ها مهیا شده بود...دو استکان چای داغ جوشیده، پنجره ای بی پرده رو به حیات سرد و...

حرفهایش هنوز تمام نشده بود که بوی سوختن آمد.

چادرش نه،

دلم سوخته بود!!!

آن روز که باز می رسم به تو (وقت رفتن)

sinnersland — Fri, 22 May 2009 01:39:18 GMT

آن وقت که هیچ پلکی نمی گذارد هیچ چشمی یک رنگی آسمان شب را ببیند باز می گردم از پشت کوهها و دشتهایی که حتی آسمان سرزمین گناهکاران از آنجا معلوم نیست و دگر بار از خواب تکرار آغاز فردایی بی من بیدارت می کنم.دست در دست هم می رویم از این دنیای خواب آلود جسم ها بیرون.میرویم تا صبح تا جایی که دگر خورشید هم پیدایمان نکند...

آرام بخواب.باید هزاران هزاربار دگر شب را بی من در خواب تکرار کنی و یا باز وقتی دوباره صبحگاهان رسید در سطر اول صفحه دفتر روزنوشتهایت من را نفرین به مرگ کنی بی آن که بدانی شب و روز بی توقف در مسیر بازگشت به سوی توام و آن وقت که هیچ پلکی نمی گذارد هیچ چشمی یک رنگی آسمان شب را ببیند باز می گردم از پشت کوهها و دشتهایی که حتی آسمان سرزمین گناهکاران از آنجا معلوم نیست و دگر بار از خواب تکرار آغاز فردایی بی من بیدارت می کنم.دست در دست هم می رویم از این دنیای خواب آلود جسم ها بیرون.میرویم تا صبح تا جایی که دگر خورشید هم پیدایمان نکند آن روز که باز می رسم به تو.

بدون ویرگول

sinnersland — Thu, 02 Apr 2009 14:21:18 GMT

امسال هم رفت با تمام ثانیه ها و دقیقه ها و ساعت ها و روزها و هفته ها و ماه های تکراریش.

و با هرچیز که تکرار می شد...

خیلی سعی کردم تکرار نکنم.

خیلی سعی کردم تکراری ننویسم.

خیلی سعی کردم تکرار نشم.

کوتاه و مختصر

دور مرده از تو

زیر طاق بی طاقت این خونه خالی

روزهای بی قراری

روی این میز سه پایه

شیش سین بی گلایه

شعر نمی نویسم

نه هرگز...

تنگ ماهی قرمزم مرد؟

غم و غصه چی رو خورد؟

تنگ

شکسته

تنگ شکسته

تنگ ماهی شکسته

تنگ ماهی من شکسته

تکرار= خشم خواننده خسته

(( من برای ماهی کوچک عیدم پشت بوم آسمان دریا کشیده بودم ))

به یاد داری؟

به یاد دارم.

چهارده بدر بود.

سیزده من بودم و آدمها بی من.

چهارده بودی.

اما نه اینکه میتوانستی اینقدر من باشی.

هیچ چیز نحس تر از من نبود.

نمی دانم آن که بود؟ که دور از من تو را کرد بدر؟

از راه به در

چهارده بدر

تنها و در به در

حرفهای بی ثمر

چهارده بودی و من

و من

و من به یاد دارم

و من به یاد دارم:

دریا سبزیه نحسیت را برده بود.

من ربان قرمز رنگ موهایت را در دست داشتم.

من ربان قرمز رنگ موهایت را در دست دارم.

من ربان قرمز رنگ موهایت را در دست خواهم داشت.

من رمان قرمز رنگ موهایت را نخوانده بودم.

(( آخرین حرفهایی بود که به دنیا پس میداد ))

من رمان قرمز رنگ موهایت را خوانده بودم.

من ربان قرمز رنگ موهایت را به تلاطم موج ها سپردم تا شاید جامانده ات را به ساحل حضورت برسانند.جا مانده ای که نه یادگاری بود و نه خاطراتی و نه...فقط جا مانده ای بود که جا مانده بود.

زیر لب تکرار میکرد:

الله اکبر

بسم الله رحمان رحیم

(( ال های الکی را لاک گرفته بود (فاکتور گرفته بود) ))

مرد سجاده مشکی نمازش را پهن کرده بود.

تمام غرورش را به سویت خم کرده بود.

یا نه

مرد سجاده مشکی نمازش را خم کرده بود.

تمام غرورش را به سویت پهن کرده بود.

تکرار خالصانه لا اله الا الله

مرده گناهکار زیر کفن را قلقلک میداد.

((مردن در روز اول فروردین= حق آدمهای بی دین))

مردن در روز اول فروردین

در روز اول فروردین

روز اول فروردین

اول فروردین

سبزی سبزه هفت سین

سبزی عیدی رنگین

ظرفیت تنگها وخیم

یازده فروردین

زردی سبزه هفت سین

پونصدی مچاله شده لاتقویم

ماهی تنهای تنگ غمگین

مزه هجو ماتیک

لبهای مرد بی اراده و شرمگین

فقط نفس خواسته بود همین

فقط نفس همین

فقط همین

همین

فقط

...

ری را کجایی که تنها بادام تلخ آجیل این عید بازهم سهم من شد؟

یک سال دور از هم!!!

یار و همسر نگرفتم که گرو بود سرم
تو شدی مادر و من با همه پیری پسرم
تو جگر گوشه هم از شیر بریدی و هنوز
من بیچاره همان عاشق خونین جگرم
خون دل می خورم و چشم نظر بازم جام
جرمم این است که صاحبدل و صاحب نظرم
من که با عشق نراندم به جوانی هوسی
هوس عشق و جوانی است به پیرانه سرم
پدرت گوهر خود تا به زر و سیم فروخت
پدر عشق بسوزد که در آمد پدرم
عشق و آزادگی و حسن و جوانی و هنر
عجبا هیچ نیارزد که بی سیم و زرم
هنرم کاش گره بند زر و سیم بود
که به بازار تو کاری نگشود از هنرم
سیزده را همه عالم به در امروز از شهر
من خود آن سیزدهم کز همه عالم بدرم
تا به در و دیوارش تازه کنم عهد قدیم
گاهی از کوچه معشوقه خود می گذرم
تو از آن دگری رو مرا یاد تو بس
خود تو دانی که من از کان جهانی دگرم
از شکار دگران چشم و دلی دارم سیر
شیرم و جوی شغالان نبود آبخورم
خون دل موج نزند در جگرم چون یاقوت
شهریارا چکنم لعلم و والا گهرم

ای کاش بودی مریم

sinnersland — Sat, 07 Feb 2009 10:48:18 GMT

اینجا غم پهلوی من است یا پهلوی من غم است یا من غمم یا تو، یا ماتمیم یا بی غمیم هرچه هستیم آغشته درهم با همیم اما بی همیم.

مریم، دیروز هر روز می آید، برای یکبار هربار می آید تا چیزی به نام افسوس محسوس تر از هر روز با من باشد.تو با منی مریم استوارتر از روزی که قد کشیدیو غم ندیدی، واژه واژه ی تو بودمو تو امید این خاک سرد بودیو هستیو خواهی بود. از روز آفرینش روزی که هنوز شمس در تمنای خلق بود ما آفریده شده در هم بودیمو هستیمو خواهیم بود.اما چه کس این ما بودن را دید؟

گل من دیدی چه زود:

روزهایمان آغاز شد روزهایی که بی خورشید و شمس و تبریز و مولانا بود.

روزهایی پرنور که چراغ هر روز و شبش مهتاب بود.

اما تو هم طاقت دیوار نبودی تو بی خورشید بودن رو نمیخواستی! خانه من فقط برایت پناهگاه روزهای بارانی بود.وقتی عصرها از پشت غروب باران میگرفت میگفتی که این باران صداقت است میخندیدم و میگفتم که رفتن به زیرش هم حماقت است. اما تو در را باز میکردی و تنها یک هل از نگاهت برایم از هشت کتاب قانع تر کننده بود....

من را تنها با این باران گنگ میگذاشتی.دلت برایم که حتی چتری نداشتم تا زیر باران، شعر چترها را باید بست را بخوانم نسوخت؟ که تمامم زیر این باران اسیدی دروغ سوخت!!!

وقتی خورشید برگشت مولانا کتابش را نوشته بود آنچه باید فراموش میکرد کرده بود آنکس را که باید می کشت کشته بود هرچه کفن باید میپوساند پوسانده بود اما آنقدر مغرور بود که هیچ وقت به زمین سرش را خم نکرده بود و ندیده بود روزی از خاک سر در آورده نه از خورشید و شمس و تبریز و مولانا...

(( دلم دیگه نمیخواد از روزها و دردهایی که گذشته و مونده و از بارون هایی که اشتباه گریخته از چنگ ابرهای مسموم حرفی بزنم، خودتم میدونی، خودتم میدونی تمام این حرفهارو، تمام این دردهارو، خودت میدونی که از هیچ چیز نمیترسی، خودت میدونی که تنهاییت منم و هیچ چیز دیگه ای نیست!میدونی خودت ادامه این گله ها چیه پس ادامشون نمیدم و...))

فقط

ای کاش بودی مریم ای کاش بودی و میدیدی چی گذشت بر من دیشب مثل آن روزها که نبودی بود مریم مثل آن شبها که در قبرها بیدار و بیمار میخوابیدم تا صبحهای ناامیدی بود مریم ای کاش بودی و میدیدی که چه جور غم دلم را به صلابه میکشید!من که نمیخواستم دیگر برای هیچ وقت ترانه کجاست بگو بخوانم مریم نبودی مریم کجا بودی مریم تا ببیی دستهایی را که میلرزید پاهایی را که تبرطابوت شده بود و ارواحی را که از پشت انار دیرینه باغچه میگذشتند و تو هم نفس من، هم نفس آینه بودی بی من............

مریم ای کاش بودی مریم تا دیشب هم، هم آغوش تو بودم بی هم. ای کاش مریم ری رای نیما میشدی تا مولانای بی من

ای کاش بودی مریم

ای کاش

ای کاش فقط مریم باش!

14آذر

sinnersland — Wed, 03 Dec 2008 20:22:18 GMT

(یک جمعه پاییز بود)

دیشب انقدر باران بارید که به صداقت حضورت پی ببرم، باران صداقت.

پاییز آمده بود.

پاییز آمده بودو نیامده رفته بود، نیامده رفته بودو پاییز آمده بود مثل یک جمعه نحس از پنجشنبه تابستان تا شنبه ی زمستان پاییز آمده بود از شنبه زمستان تا پنجشنبه تابستان مثل یک جمعه نحس پاییز نیامده بود.

(مرگ میخواند مرا)

چهارده آذر روز دفن من بود روی زمین.
پانزده آذر سروی برایم از برگهایش دفتر خاطرات نوشته بود تا وصیتنامه ی آسفالتهای باران زده ی زیر پاهایت باشد.
شانزده آذر باغبانی از حصیر کلاهش برای مترسکی قلبی ساخته بود، خاله ای برای خواهرزاده اش دختری نشان کرده بود از سرزمین گناهکاران هزار دریا غرقتر.
هفده آذر چهلم مردی بود که شانهایش را غم ها شکسته بودند تا با ژرفنای پیچ و تاب موهایش تا ابد بخوابد.
هجده آذر برادرت به من می گفت: ( برای ساختن بادبادک هنوز بچه ای.) اما پرواز...
نوزده آذر دیگر درخت انار حیاطمان آنقدر گنجشک مرده داشت که دیگر انارهایش جرئت رسیدن نداشتند.
بیست آذر اینقدر میخندیدی که میدانستم خط آخر دفتر املایت نمره بیست دارد.
بیست یک آذر پدرم برای خانه ی جدیدمان خروسم را قربانی کرد، همان که عمو بهرام عاشق خوردنش بود تا نرمی پرهایش برای بالشت.
بیست و دو آذر من را دیگر به خاله بازیشان راه ندادند بخاطره برچسب آدامس پلویی که روی علمک گاز خانه شان چسبانده بودم.
بیست و سه آذر دوست داشتم به مادرم بگویم قلبم حس ناآشنای تازه ای دارد.
بیست و چهار آذر مادرم شیرش را به حس ناآشنای قلبم حرام کرده بود.
بیست و پنچ آذر بوفه دار مدرسه ما ساندویچهایش را لای کاغذهای طراحی ما میپیچاند!
بیست و شش آذر من هنوز کسی نبودم که لایق حضورت باشم اما تو باز...
بیست و هفت آذر اگر پنچرگیری بلد بودم روز اول ماه عسل را در جاده نمیگذرانیدم!
بیست و هشت آذر پسرم جای هیچکس نباش.برای سریع رسیدن عجله نکن! پایت را روی هیچ ردپایی نگذار، برای ساختن یک ردپا هنوز به قدر کافی برف هست و راه طولانیست...
بیست و نه آذر دردی بود کافی برای رضایت دادن از این زمین و تن.
سی آذر نه چیزی میدیدم نه چیزی میشنیدم، نه تنت را که به روی ملافه سفیدی که بروی تنم کشیده بودند حس میکردم و نه اشکهایت را که یاس بودند و نه مریم پرپری روی یک جسم بی جان بودند و نه غرق آغوش من بودند که خوابیده بودم؟؟؟ و نه...
یک دی___________________________________

(سرگیجه های پاییزی)

درختی مرده بود گیتیه سبز پرچم شهر من تهران بود یا سرزمین کناهکاران هست یا اینکه بیرون است پدرت که مارا تا لب یک ایوان برده بود برای چشمانت شونه هایم را که شکسند با زلف منحنی به من نگاه میکرد و میگریست تا غم بروی دفترم برگه ای باقی نبود پولی تا من بمانم برای تولد امیر نه آذر چه چیز بخرم تا یک ستاره به من بدهد تا من با لبه تیزش ماه را بترکانم که یعنی چه عشق در عرفان بود سوال پنج آزمون ادبیات را نباید در کلاس درس عاشقی بدهند قبض آب و برق و عاشقی را به ما چه کسی جز او میتواند غصه شمس دورآبادی را بخورد همان که تو بودی و هستی و خواهی بود کسی که قلبم را دزدیدی چرا میخواستی برای مرگم از دوستای بگویی که هم جنس من اند کسانی که زود میمیرند و قلبشان اندازه ی لانه ی گنجشکی است که تا آن را پیدا کنند میبینیم لانه ی قلبشان را کلاغها غارت کردند و بردند هرچه میخواستند همان بود که بود برای گرفتن تمام من همان بود که بود برای زندگی با تو همان بود که نبود بر من نگاهی کن از غم بروی مرکز گرد چشمم بمیران بمیران بکش قلبی را که میخواست تو را از دلی که برایت هوس خواسته بود و دل من تمامش برایت فقط عشق می خواست و بس که نه هرگز نمی خواست و نه فقط عشق می خواست و بس.

(آشقی)

من هنوز در اتاق بغضهایم دراز کشیده بودم که تنها، دست چپ تو به پشت گردن در خوابمرده ی اتاقم پسگردنی زد.تو پیش آمدی دست خواب رفته ام را گرفتی و گفتی بنویس اشق یا اگر میتوانی آشق.من کتابی داشتم دفترم کاغذ لخت و بی شرمی نداشت، در کتابم واژه اشقی نبود، آشقی یکجا فقط، آن هم جای ع با الف...